Hayatımın ilk mutlu yazısını yazmak istiyorum ve M harfiyle başlamayı planlıyorum.
Mezopotamya’ya ait bir kökenim olsa çok mutlu olurdum. Örneğin atalarım tekerleğin icadına, yazının bulunuşuna, yıldızların bizi nasıl etkilediklerinin keşfine tanıklık etseydi keşke.
O zaman ben – bilimin birikimli ilerlemesine dayanarak söylüyorum- çok acaip şeyler anlatıyor olurdum şuan size. İşin beni mutlu kılan kısmı ise kökenimin Mezopotamya olmadığını ispat edecek bir tanıdığımın olmaması. Bu yüzden, öyleymiş gibi davranıyorum aslında ve herkes yiyor bunu.
Şuan ayaklarım çıplak ve çimlere basıyorum. Az ileride top oynayan çocukların yanına gitmedim ama onlar gibi çıplak ayaklarım.Tırnaklarım havasızlıktan çürümüş sanki. İnsan çürümeye ayaktan mı başlar? Ölen birisi açıklasın durumu. Beni mutlu kılan ise bunu ispat edecek hiçbir ölü tanıdığımın olmaması.
Çıplak olan ayaklarım üşüyor. Çünkü güçlü bir rüzgar var şuan İzmir’de. Kordon’da bira içiyorum ve yemin ederim ki %100 malt bu bira.
Atmosferdeki basınç farkı yüzünden neden rüzgar eser anlayamıyorum. Yani anlıyorum tabiki de olan olay nden rüzgarın esmesi. Şimdi bu çimler, ağaçlar, depremler, yağmurlar, bira olan arpa, ekmek olan buğday, içilen tütün, yakılan kömür de doğanın parçası değil mi?
Peki bunlar değişse nasıl olurdu?
Mesela rüzgar esmese ama o koşulda bir an binlerce ağaç peydah olsa denizin üstünde. Fosil yataklarına ulaşınca petrol filan bulmasak da bir an fırtına kopsa orada, ağzımıza sıçsa. Haliyle araçlar benzinle değil, kontrollü rüzgar ile çalışsa. Ekmeği yaptığımız şey buğday değil tütün olsa ve kurutulmuş kayısıları sarıp içsek sigara diye.
Beni mutlu eden ise şu yazdıklarımı mantıklı bulacak hiçbir tanıdığım yok.
Kimseyi tanıyamadığım ve kimsenin tanıyamadığı olmaktan dolayı da mutluyum. Bunun tersini ispat edecek tanıdık mı?..
Yok.
