Üstüme geliyorlar.
Yüzleri yok hiçbirisinin. İfadeleri yok. Sesleri kaybolmuş.
Üstüme geliyorlar.
Koşmak ile sürünmek arasında giden ve ilerleyemeyen fikirlerin babası,
ben mi, sen mi, kim mi?
Her kim ise çıkayım ortaya.
Bazı anlarda yeniden şarj etmesi gerekiyor insanın kendisini ve ben bunu sürekli unutuyorum.
Kollarım düşündüğümden kısa, olması gerekenden uzun.
Arası ideal değil işte.
Sana yetmezken bana fazla gelir.
Boynumda yara çıkarsa bir gün, içini oyup, kolumun fazlasını atacağım içine. Ne kadarını alacağını bana şu an sahip olmadığım çakım gösterecek.
Evimin küfü işledi içime. Nefesim rutubet… Kokum rutubet…
Bir gün belki de… Çürütecek beni bu rutubet.
Çürümeden önce,
çürütecek yeni fikirler lazım bana.
Kal orada.
