İnsan, insan olmaktan kendini nasıl alıkoyabilir ki? Nasıl olur da ana rahmine düştüğünde bir dilden,dinden,fikirden, kültürden, kinden, nefretten, isimden yoksun olduğunu unutabilir? Kafatasının bile sertleşmediği, tek fiske ile ölümü tadabileceğini nasıl olur da unutur da şuan ölmenin ne olduğunu bilen insanlara kin ve nefret duygusuyla yaklaşabilir?

Enkaz altında hayatını kaydeden birinin cansız kolu omzunda, yıkıntıların arasında çıkmayı kurtarılmayı bekleyen 9 yaşındaki Yusuf’un bakışlarını nasıl bir kenara iter de insan, sadece BDPli diye yardım toplayan insanları linç etmeye kalkabilir.

Neden 12 yıldır kendisinden kesilen deprem vergilerinin hesabını sormaz da yardım edeceklerinin hesabını sorma hakkını kendinde bulur insan?

Nedir insanı bunca nefrete sürükleyen?

Tarihe bulaşmak istemiyorum ama Japon medyasında bile yer alan “Türkiye, Van’a etnik sebepler yüzünden mi yardım talep etmiyor?” tartışmasını yaşatabiliyoruz. Japonya olmasına dikkat etmek lazım. Depremle yaşamanın, acının ne olduğunu bilen insanların olduğu yani aynı burası gibi bir yer.

Ama ey ülkücüler ey kendini Türk sananlar, Van da Misak-ı Milli sınırlarında değil miydi? Bu sınırlar çizilirken Ermenisi de Alevisi de Kürdü de bu topraklarda değil miydi?

Sırrı Süreyya’nın sözüne katılıyorum, Türk soyluyum ama bu sorun çözülene kadar Kürdüm. Ölüm her ulus için aynıdır. Dile dine bakmaz öyle değil mi? Düzce’de Allah’ın hikmeti, Van da kader değildi bu deprem. Dinar’da değildi. Erzurumda değildi. İnananlara söyleyeyim ki, kıyametten bahsedersiniz ya hep, toplumun bozulması masalları… Toplumun önemli kesimi olarak kendinizi görüyorsanız eğer kabul etmeliyiz ki kıyamet gelmiş. İnandığınız sizi test etmekte ve siz hep günahlar işler durumdasınız.

Van’da herkes yardım eli beklerken, hırsızlık yaparak, kolilere çakıl taşları doldurarak, bikini ve ponpon terlik göndererek Avrupalının deyimiyle “Barbar” olduğumuzu zaten açıkça gösterdik. Ben şimdi 17 milyonluk bir şehirdeyim ve olası depremde öleceğim yada enkaz altında yardım bekleyeceğim. Siz de öyle… Ve zaten apartmanınızda oturan, sınıf arkadaşınız olan, işyerinizde bulunan, milliyetçilik naraları attığınız İstiklaldeki mekan sahipleri olan, kimisi öğretmeniniz kimisi camide hocanız olan, kimisi sevginiz kimisi arkadaşınız olan Kürt, Çerkez, Alevi, Ermeni ve türlü türlü sizden olmayandan yardım gelsin diye bekleyeceksiniz… Kimse size elini uzatıp ölüm pahasına enkazdan sizi çıkarmaya çalışırken Türk ise çıkarayım, dindar ise çıkaraym demeyecek. AMa siz bugün Van’da adamlarınıza 3-5 çadır verirken bir diğerine “Kime oy verdiysen ondan yardım iste” diyerek, hamile kadınların olduğu çadır alanlarında tek bir doktor bulundurmayarak öteki demeye devam edeceksiniz.

Unutmayın ki hepimiz “”İNSAN” olarak doğduk.

Kadıköy’deki karton toplayan  ve bunları kolilemeye yardım olması için belediyeye götüren o güzel çocukları öpüp, koklamalı ve örnek almalıyız.

1999 yılında bir çocuk, ismini hatırlamıyorum, bir zarf göndermiş Gölcük’e. İçinde de bir küçük yazı, diyorki, “Babam yok annem de hasta. 2 milyonumuz var ekmek almak için iki tane. Ben size 1 milyonunu gönderiyorum. Depremdeki çocuklara bir ekmek alın. Çünkü ben bugün çöpte bir ekmek buldum. Ama pul parası da vereceğim için bir milyonun hepsini gönderemiyorum. Kusura bakmayın. “

Sanırım insan olmaktan gurur duymak sadece burada saklı.

Yaşamaya çalışma süreci ise garip şekilde insanı bu amacından saptırmak için elinden geleni yapar. İnsan gibi insiyatif alır ve koşullar oluşturur. Burada işte, “insan için bir şey yapmak” zaten kendinden önce ve kendinden sonrası ile ilgili olduğundan, ayık olmamız gereken nokta engelin bizim hayatımıza dair olmadığıdır.

Eğer o engel geçilecekse, önce ve sonra hakkında konuşmaya ve eyleme devam edebiliriz. Aksi takdirde kalan her şey hiçtir.

Hiç ile her şeyin arasındaki en önemli ayrım, delilik ile dahilik arasında yapılan ayrıma benzer. Mantığını bildiğin sürece dahi ve her şey, bilmediğin sürece deli ve hiçsindir. Deli olmayı pek çok kişi istese de istemedikleri “hiç” olmaktır.

Yaşarken bir hiç olmamak için işte, “hiç” kavramına karşılık gelecek eylemlerin dışında kalmak ve hatta kendi başına da içi boş bir eylem olmamaktır.

Elbette bahsedilen amaç zaten nesnel bir karşılağa neredeyse hiç denk gelmeyecektir. Çünkü kendisini oluşturan zaten hazdır. Bu hazzın ölçü birimi ise etkidir.
Hayatta ne kadar çok olumlu etkide olunursan o denli haz alabilir, o denli amaca uygun düşer ve zaten yaşamış olursun.
Etkilediğin insanların bir diğerine etkisi kümülatif ilerlemeye karşılık gelir. Basit anlatım için “kümülatif artış” yazabilir ve bir parça da binom açılımına bakabilirsiniz.

İnsanın düşünme organı beyin ise konuşma organı dil ise duyma organı kulakları ise bedeninin tamamı da etki organıdır. Test etmek için film izleyebilir, müzik dinleyebilir ya da bir resme bakabilirsiniz. Zihninizi zorlayan her veride tepeden tırnağa vücudunuzda oluşan tepkiler, bedensel olarak size verilen etkidir. Demekki amaca ulaşılmıştır artık. İlerleme başlayabilir.

Bedeninizin tamamiyle etkiye kapandığı an ölüm anınız olacaktır. Bu an ise olumlu etkide bulunduğunuz insanların bedenlerindeki en büyük tepkilere yol açacaktır.
Onları bıraktığınız nokta hissiyat olarak delilik, hatırlanan anılar bakımından dahilik ortalamasında deli-dahi çizgisinin ta kendisidir ve burası sizden önce ve sizden sonrasıdır.
Yaşamınızı ve amacınızın sonucunu görebileceğiniz nihai anda durumu anlayacak bedensel bir bütünlükten ise yoksun kalmış olacaksınız.
Çünkü konu-amaç “hiç”bir zaman zaten sizinle ilgili olmadı.

Bazı anlarda yeniden şarj etmesi gerekiyor insanın kendisini ve ben bunu sürekli unutuyorum.
Kollarım düşündüğümden kısa, olması gerekenden uzun.
Arası ideal değil işte.
Sana yetmezken bana fazla gelir.

Boynumda yara çıkarsa bir gün, içini oyup, kolumun fazlasını atacağım içine. Ne kadarını alacağını bana şu an sahip olmadığım çakım gösterecek.
Evimin küfü işledi içime. Nefesim rutubet… Kokum rutubet…
Bir gün belki de… Çürütecek beni bu rutubet.
Çürümeden önce,
çürütecek yeni fikirler lazım bana.
Kal orada.

Aptal bir soruyla başlayayım;
Dinazorların ölümüne şahitlik eden var mı?
Ya da
Piramitlerin inşaasına?

Bilmek, sadece analiz-sentez ilişkisi ile yürüyemez.
Bu zemine oturtulmuş her bilgi ne yazıkki yavan bilgidir.
Bir çağın bittiğini söylemek, o çağın bittiğine dair sadece bir fikirse, bunu sadece mantıkla algılarız.
Oysaki şunu söylüyorum,
Mantık yeterli değildir.
Tek başına mantık, yenilecek yemek değildir ne yazıkki.

Toparlayarak devam edeyim;
Fosillerden yola çıkıp, mantık çerçevesinde deneyler yapıp, bir senteze varmak ve sonucunda işte budur elimizdeki bilgi demek, “ben sadece bu kadarını bilebildim” demekle aynıdır.
İnanmayan varsa iki cümlenin de ögelerini inceleyebilir.
Bilineni-varolanı, zaman-mekanda göstereceksek eğer,
hangi zaman?

Unutmamamız gereken,
algılayabilmek için matematikten, dilden, geometriden, mantıktan yararlanıyoruz.
Ancak böyle biliyoruz.
Ancak bu kadarını bilebiliyoruz.
Bu kadarını.
Yetersiz yollarla, yetersiz yerlere gitmek gibi.

Zaman, sadece, bizim sürecimizi algılama zeminimizdir.
Ve bu ne yazıkki tek boyutlu bir algıda kalır.

Deja-vu da sanmıyorum ki “sanki yaşamıştım” kadar basit bir içerikle yetinsin.

Belki de zamanın farklı bir şey olduğunu o anlarda farkediyoruzdur.

Bu sadece bir taslak.
2 dakika içinde yazıldı. Üzerine düşünülmedi.

Hayatımın ilk mutlu yazısını yazmak istiyorum ve M harfiyle başlamayı planlıyorum.

Mezopotamya’ya ait bir kökenim olsa çok mutlu olurdum. Örneğin atalarım tekerleğin icadına, yazının bulunuşuna, yıldızların bizi nasıl etkilediklerinin keşfine tanıklık etseydi keşke.
O zaman ben – bilimin birikimli ilerlemesine dayanarak söylüyorum- çok acaip şeyler anlatıyor olurdum şuan size. İşin beni mutlu kılan kısmı ise kökenimin Mezopotamya olmadığını ispat edecek bir tanıdığımın olmaması. Bu yüzden, öyleymiş gibi davranıyorum aslında ve herkes yiyor bunu.

Şuan ayaklarım çıplak ve çimlere basıyorum. Az ileride top oynayan çocukların yanına gitmedim ama onlar gibi çıplak ayaklarım.Tırnaklarım havasızlıktan çürümüş sanki. İnsan çürümeye ayaktan mı başlar? Ölen birisi açıklasın durumu. Beni mutlu kılan ise bunu ispat edecek hiçbir ölü tanıdığımın olmaması.
Çıplak olan ayaklarım üşüyor. Çünkü güçlü bir rüzgar var şuan İzmir’de. Kordon’da bira içiyorum ve yemin ederim ki %100 malt bu bira.

Atmosferdeki basınç farkı yüzünden neden rüzgar eser anlayamıyorum. Yani anlıyorum tabiki de olan olay nden rüzgarın esmesi. Şimdi bu çimler, ağaçlar, depremler, yağmurlar, bira olan arpa, ekmek olan buğday, içilen tütün, yakılan kömür de doğanın parçası değil mi?
Peki bunlar değişse nasıl olurdu?
Mesela rüzgar esmese ama o koşulda bir an binlerce ağaç peydah olsa denizin üstünde. Fosil yataklarına ulaşınca petrol filan bulmasak da bir an fırtına kopsa orada, ağzımıza sıçsa. Haliyle araçlar benzinle değil, kontrollü rüzgar ile çalışsa. Ekmeği yaptığımız şey buğday değil tütün olsa ve kurutulmuş kayısıları sarıp içsek sigara diye.
Beni mutlu eden ise şu yazdıklarımı mantıklı bulacak hiçbir tanıdığım yok.
Kimseyi tanıyamadığım ve kimsenin tanıyamadığı olmaktan dolayı da mutluyum. Bunun tersini ispat edecek tanıdık mı?..
Yok.

Gün boyu devam eden içimdeki sıkkınlığın sebebi olan deliyi öldürmeye karar verdim.
Sadece yazabilmek için yaşamasına izin verdiğim o deli, artık beni de malzeme yaptı kendine. Kendi kendisine hükmedemeyen, direk(t) kendisine yemek olan birisi olmaktan sıkıldım ve yorgunum.

Önceki hiçbir şey üretim değil. Arka arkaya harfleri koyup, kendimi nimetten saymama sebep olan delinin, şeytandan farkı yok. Ona inandım. Hiçbir şeye inanmazken o geri zekalıya inandım. Sebebi yok, temeli yok.
O deliyse, ben aptalım. Son iddiam da budur. Aksini ispat etmeyecek, ispat etmeye çalışana da yüz vermeyeceğim.
Bilgisayarda içi boş bir dosya gibiyim şimdi. Ne koyarsan o, ne yazarsan o, nasıl okursan oyum. Ne fazlası ne azı. Ancak ve sadece o kadar.
Şimdi odada iki farklı şey var çalan ve ben, o boş dosya, o haldeyim sadece. Nasıl dinlersen öyleyim. Silersen itirazım olmaz. Elin giderse yap, durma sakın.

Saat geç. Kolumda hiç olmamış saatimden okuyorum; Sabah var, öğlen var, akşam var, bir de “geç”. Dilek şart kipinde bir imalı durum, imansız bir zaman yorumu.
Korkarsan bir şeyden, nereye kaçıyorsun?
Bana sorma, buna cevabım yok. İçimdeki deli tüketti beni. Karpuzun yanına peynir, rakının yanına peynir, şarabın yanına peynir… Her yerde bozulmuş süt kıvamım aynen devam. Küflenecek olan dış kısmımı ağzına sürme sakın. İyileştirici hiçbir yanı yok, inan bana.
Rengi de beyaz değil, temiz hiçbir yanım kalmadı.

Bunlar araftaki bir meleğin (not) defterininden alıntılardır.
Burada bile nereye gideceğimi bilemediler.

İki tercihim var sadece. Birinde ayak baş parmağımı, ikincisinde elimin 3 parmağını kaybedeceğim. Hepsi de sağ taraftan. Ya tutamayacak ya da basamayacağım istediğim gibi.

İstediklerimi yapamadıkça eskiyorum. Buruşturulmuş ve kedinin önüne atılmış bir müsvette kağıt gibiyim, liğme liğme her yanım. Ağladığım an paramparça olur kağıt. Paçavraya dönsemde dik duruşumdan milim şaşmamam lazım sanırım.

Eskiden soğuk havayı daha çok severdim. Şimdi çıplakken ve delik deşikken ciğerlerim soğuk acıtarak geçiyor içimden. Havalar ısınsın tekrar. ısınsın veben denize atayım kendimi. Kirleneyim temizleneyim.

Her şeyin ustası olmak her şeyi ustaca kabullenmekten farklı bir hal değil. Çünkü biazdan sabah olur ve ben hiçbir şey yokmuş gibi başlarım hayata. İlk nefesim de yine sardığım tütünden gelir. İlk nefesle yanmaya başlar içim, dışım, çakmağım, kağıdım.

Gerginim ve gerginliğimi beli etmeyi unutmuş birisi olarak acemiyim de.

Evimin önündeki kaldırım taşlarının altında toprak var. Hava sıcakken e bir de yağmur yağarken güzel kokuyorlar.

Sıkılıyor canım.